| احمدرضا شيخي|از اصالت و قدمت هنر ايراني، قرن‌ها و سال‌هاست كه مي‌گذرد؛ هنري كه با دستان همين مردم به تنه تاريخ ايران زمين بافته شده است و نام‌هاي بسياري بر دل آن باقي مانده است. اما همين هنر سال‌هاست كه لوكس شده و دست مردم عادي كمتر به آن مي‌رسد. راه دوري نرفته اما آن طور كه بايد به زندگي مردم گره نخورده و به كار نمي‌آيد گرچه هزار و يك كاربرد دارد، تنها در دل تابلو‌هايي نشسته كه قيمت‌هاي ميليوني دارند و كاربردشان آويزاني بر ديوار اتاق است.

 

لباس، كيف و ساير اشياي پركاربرد سال‌هاست كه به عنوان يك رسانه و براي انتقال پيام مورد استفاده قرار مي‌گيرند و بسياري از توليد‌كنندگان پوشاك به‌ويژه در كشورهاي لاتين از اين رسانه به خوبي استفاده مي‌كنند. به عبارتي با استفاده از كانال لباس يا ديگر اشياي پر كاربرد، پيام خود را به مخاطب مي‌رسانند. گاه تبليغ نام برند شركت توليد‌كننده روي لباس درج مي‌شود و گاه يك پيام است كه مي‌خواهند به چشم مردم بيايد. بسياري از گروه‌هاي سياسي، اجتماعي، مذهبي، دوستداران محيط زيست يا حاميان حقوق بشر از اين رسانه بهره مي‌برند. اما اين رسانه كه قدرت خوبي هم دارد آن طور كه بايد در كشور ما استفاده نشده و نمي‌شود.

 

نقش و نگاره‌ها و خط فارسي هيچ‌گاه نتوانست بر الفباي لاتين كه روي لباس ايراني‌ها جا خوش كرده، يا بر خطوط ساده چهارخانه روي پيراهن‌هاي مردانه قالب شوند و پيام زيبايي و اصالت هنر ايراني را منتقل كنند. هنوز افراد زيادي هستند كه نمي‌دانند پيراهن‌هايي كه مي‌پوشند، حاوي چه پيامي است و بعد از مدت‌ها پوشيدن يك لباس مي‌پرسند كه ترجمه متن روي لباس من چه مي‌شود! گناهي ندارند حق انتخاب ديگري جز اين براي آنها نيست.

 

بازارهاي لباس ما پر از خالي نقش و نگارهاي ايراني‌اند و حالا كه پيامك فرستادن را هم با الفباي لاتين انجام مي‌دهيم و ميانگين زمان مطالعه مان در روز از يك دقيقه هم شايد تجاوز نمي‌كند، كم‌كم الفباي فارسي را به فراموشي سپرده‌ايم. مدتي پيش در بازار تهران با توريست ايتاليايي برخورد كردم كه دنبال يك لباس يا شيء مي‌گشت تا براي سوغات ببرد.

 

او شيء اي مي‌خواست كه در تركيبش معلوم باشد كه آن شيء را از ايران خريده است، اما هيچ لباسي با نقشي از ايران يا هيچ شيء اي كه ربطي به ايران داشته باشد، نيافته بود. مي‌گفت پشت همه لباس‌ها«ساخت چين» خورده است. شرمنده از توريست ايتاليايي چيزي نداشتم كه بگويم، به فكر فرو رفتم و در آخر چند آلبوم موسيقي فارسي به او معرفي كردم.

 

اين هم درد بزرگي است براي ما، كشوري كه تلاش مي‌كند صنعت گردشگري را رونق بخشد. شايد اگر فقط همين جاي هنر روي لباس‌هاي ايراني باز شود، اتفاقاتي را با خود همراه كند كه سال‌ها منتظرش بوديم. هنر به زندگي مردم عادي بيايد، هنر ايراني در شهر به چشم بيايد، هنر ايراني در مجامع مختلف معرفي شود، شغلي براي جوانان ايجاد شود، صنعتي فرهنگي در ايران به راه افتد و كار هنرمندان رونق بگيرد.

 

كارشناسان و هنرمندان خط فارسي معتقدند كه حروف زبان فارسي آن‌قدر زيبا هستند و پتانسيل‌هاي گرافيكي دارند كه مي‌توان با همين 32 حرف ساده شاهكارهاي زيبايي را خلق كرد. گرچه محدود و اندك اما در ساليان اخير همين حروف فارسي، گاه به صورت انتزاعي و محض و گاه آميخته با شعر و ادبيات فارسي نقش نگارهايي را بر روي روسري، شال، مانتو و پيراهن‌هاي مردانه آراست اما اين كار محدود شد به كارهاي يكي دو فروشگاه خاص يا كارهايي كه برخي از دانشجويان رشته‌هاي هنر به صورت محدود مي‌ساختند.

اميد مي‌رود در سال جاري با وعده‌هاي وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامي در نخستين نمايشگاه ملي مد و مانتو و همچنين نخستين دوره جشنواره فجر با همين محتوا به عمل نزديك شود و مد متناسب با هنر و فرهنگ ايراني براي مخاطبان فارسي زبان ايجاد شود. رسانه تنها روزنامه، راديو، تلويزيون يا شبكه‌هاي اجتماعي نيست، رسانه كانالي است كه از طريق آن فرستنده پيامي را به‌گيرنده منتقل مي‌كند و كاش بتوانيم از طريق رسانه لباس،  هنر و خط فارسي را در سراسر جهان معرفي كنيم.

 

< قبلی		بعدی >