شهريار طاهرپور:وقتي كه يك فضا در بازار انحصاري باشد، رقابت ديگر در آن معنا نخواهد داشت؛ از طرفي ديگر اگر در چنين وضعي قيمت‌گذاري هم به دست قدرت برتر در آن انحصار باشد، ديگر همه‌چيز متعلق به يك مجموعه يا يك گروه خواهد بود. وضع صنعت خودرو در كشور ما در حال حاضر تقريبا وضعي اين‌چنين دارد. اگر در اين بازار رقابت وجود داشت و واردات هم وضعي آسان‌تر از شرايط كنوني داشت، نوعي مكانيزم كنترلي ايجاد مي‌شد كه به توليد محصولات با كيفيت و قيمت مناسب مي‌انجاميد. اما وقتي در شرايط انحصاري فعلي هستيم، ديگر سپردن قيمت‌گذاري به خودروسازان معلوم نيست چه اتفاقاتي در پي داشته باشد.

 

ذكر اين نكته هم ضروري است كه در ايران به ظاهر 27 خودروساز داريم اما حجم توليد اين تعداد در قياس با كميت شركت‌ها چندان مناسب نيست و از سويي ديگر نيز رقابتي كه بايد در اين بين ديده نمي‌شود. البته در اين وضع، برخي خودروسازان معتقد هستند كه بايد قيمت محصولاتشان را افزايش دهند و برخي نيز به اين موضوع نقد دارند اما بايد به اين توجه داشته باشيم كه هزينه‌هاي توليد افزايش يافته و به‌ويژه پس از اجراي قانون هدفمندي يارانه‌ها شاهد افزايش هزينه‌هاي توليد هستيم اما نكته مهم در قيمت‌گذاري توجه به هزينه‌هاي توليد و سود منطقي است و افزايش صرف هزينه‌ها دليل كافي براي افزايش قيمت محصول نيست.

 

به شخصه معتقدم كه با اين‌كه قيمت‌گذاري در اختيار خودروساز باشد مخالفم و معتقدم بايد اين كار در جاي ديگري انجام شود اما در عين حال بايد به مشكلات خودروسازان هم توجه كرد. قيمت خودرو ممكن است از لحاظ فني خيلي روي قيمت كالاهاي اساسي و مصرفي تاثيرگذار نباشد اما از نظر رواني تاثيرگذار است و بايد به آن دقت كرد. خودرو، سيمان، فولاد و محصولات پتروشيمي مواردي است كه مي‌توان گفت ليدر بقيه كالاها هستند و وقتي آنها افزايش يابند روي ديگر كالاها هم تاثيرگذار هستند. الان در دوران خاصي به سر مي‌بريم و در نتيجه بايد تمركز و دقت بيش‌تري بر روي تغيير قيمت‌ها داشته باشيم تا خداي نكرده به مردم فشار نيايد.

* نماينده تويسركان

 

< قبلی		بعدی >