سعيده وحيدنيا:فرار از خانه، رفتاري است كه در ابتدا به صورت يك اقدام ساده انجام مي‌گيرد و سپس تا ولگردي، تكدي، سرقت، خريد و فروش مواد مخدر، اعتياد، فحشا، قتل، و در نهايت خودكشي كشيده مي‌شود. پديده«دختران فراري» با گسترش روزافزون خود، امروز به عنوان يك تهديد جدي براي كانون گرم خانواده‌ها مطرح و عامل افزايش ناهنجاري‌هاي اجتماعي در كلانشهرها شناخته شده است.   دختران فراري، اقدام خود را نوعي«اعتراض» مي‌دانند و خود را قرباني روابط ناسالم خانواده‌ها و فراموش شدن خود در جامعه مي‌دانند.

به اعتراف پژوهشگران اجتماعي، فرار دختران، نتيجه يك فرايند رواني و ذهني در نوجوانان است كه براي رسيدن به امنيت دروني و رهايي از سلطه والدين، زندگي خانه به دوشي را برمي‌گزينند.

در ايران، از حدود چند سال پيش به دليل افزايش فراريان از خانه، به اين معضل توجه شده است و فرار كودكان و نوجوانان، به عنوان يك آسيب جدي، مورد بررسي قرار گرفته است.   طبق آمارهاي منتشر شده: در سال 1378، 937 دختر فراري و 735 پسر فراري توسط نيروي انتظامي در تهران دستگير شده‌اند.  به اين ترتيب، تعداد فراريان از خانه 30 درصد نسبت به سال قبل، افزايش داشته است.  سال 1378 تا 1379، 5450 دختر فراري و 5000 پسر فراري در تهران دستگير شده‌اند كه 96درصد آنان بدون سابقه كيفري بوده‌اند.

تحقيقات نشان مي‌دهد كه سبب حدود 70 درصد فرار فرزندان، والدين هستند، به‌طوري كه از خرداد تا شهريورماه، وقتي نوجوانان پس از فراغت از مدرسه نمي‌توانند محيط نامساعد خانواده را تحمل كنند، به اميد قرار گرفتن در فضاي بهتر و مساعدتر، از خانه فرار مي‌كنند و در فروردين‌ماه كه اعضاي خانواده و فاميل به ديد و بازديد و انجام دادن مراسم سال نو مشغول هستند كمترين فرار را شاهد هستيم.

آمارها نشان مي‌دهد افرادي كه از خانه فرار مي‌كنند، غالباً 14 تا 25 سال دارند و 80 درصد آنها به دليل ناسازگاري با والدين، ترجيح مي‌دهند خانه خود را ترك كنند.   از مهم‌ترين علت‌هاي فرار دختران، طلاق و اعتياد والدين است.  طلاق، روابط عاطفي و ارتباطات سالم انساني را سست مي‌كند و اين خلأ عاطفي، باعث مي‌شود كه دختران، از خانه بگريزند.