امام عذرپذير
| معارف |
هرگاه شخصي نزد شما آمد در گوش راستتان كلمات ناخوشايند گفت و سپس در گوش چپ از شما عذرخواهي كرد و گفت من چنين نگفتهام، عذرش را قبول كنيد.»(2) و اهل سير و سلوك نيز «مقام و منزلت فتوت را شايسته انساني كه از عذرخواهي دشمنش شرمنده نشود نميدانند.»(3) اين همان مشق بزرگواري و جوانمردي است كه بيشتر از گفتار در رفتار بزرگان دينمان ديده ميشود و شعاع آن به قدري خيرهكننده بوده و هست كه هر غير معاندي را هرچند اهل فسق و گناه هم بوده باشد روشن و نوراني مينمايد؛
از بُشري كه مشغول مطربي بود «بشر حافي عارف» ساخت و از كنيز خواننده هارون عابده و ساجدهاي ساخت كه تا آخر عمر مشغول عبادت و گريه بود و «هنگامي كه او را به نزد هارون آوردند چشم به آسمان دوخته و ميلرزید و در پاسخ به او كه پرسيد: اين چه حالي است كه پيدا كردهاي گفت:
عبدصالح را ديدم كه چنين بود...»(4) امام كاظم(ع) در ميان دهها هزار درهم و هزاران پارچه و جامه باارزشي كه شيعيان نيشابور فرستاده بودند يك درهمي را كه پيرزن مومنهاي با مقدار اندكي از پارچه دستباف خود كه ارزش اندكي داشت طوري كه وقتي ميخواست به نماينده امام بدهد خجالت كشيد و اين آيه را خواند:
انّالله لایستحیی منالحق، طلب نمود و فرمود: درهم شطیطه (نام پيرزن نيشابوری) و پارچهاش را بياور كه انالله لایستحیی منالحق. امام(ع) نيز همان آيهاي را كه شطیطه هنگام ارسال هديه اندكش با شرمساري خوانده بود براي نمايندهاش خواند تا بداند ارزش واقعي كجاست؟ و فرمود سلام مرا به شطيطه برسان و اين هديه را به او بده چهل درهم و قسمتي از پارچه كفن خودم كه حليمه دختر امام صادق(ع) آن را بافته و بگو نوزده روز از روز وصول اين هديه زنده ميماني و من خودم به تو نماز خواهم خواند...
و روز تشييع پيكر پيرزن نيشابوري همه شاهد حضور عجيب ناآشنايي بودند كه از هر آشنايي دوستترش ميداشتند... نماز امام كاظم(ع) دو ركعت است در هر ركعت يك حمد و دوازده مرتبه توحيد پینوشتها:1- صلوات مخصوص امام موسي كاظم(ع) 2- منتهيالآمال – مرحوم محدث قمي 3- عرفان عملي – سيديحيي يثربي 4- منتهیالآمال – مرحوم محدث قمي
| < قبلی | بعدی > |
|---|


