احسان تقوايي:تنها يك روز به زمان آغاز نشست هسته‌اي ايران و 1+5  همچنان سوالات مختلفي پيرامون اين دور از مذاكرات باقي مانده است. يكي از سوالات مطرح اين است كه آيا طرفين مذاكره در مسكو مي‌توانند در نشست پيش روي به نتايج حداقلي از اين مذاكره دست پيدا كنند يا خير؟ سوال دوم اين‌كه آيا سران كرملين در مذاكرات پيش رو مي‌توانند نقشي به مراتب بيش‌تر از تركيه و عراق را بازي كنند؟ چرا كه هيچكدام از دو كشور ميزبان در مذاكرات قبلي (استانبول و بغداد) عضو هيئت مذاكره‌كننده نبودند و به همين دليل نيز نمي‌توانستند نقش درخوري را در فرايند اين مذاكرات داشته باشند.

 

اما مذاكرات پيش رو در كشوري برگزار مي‌شود كه خود از اعضاي اصلي گروه 1+5 است و علاوه بر اين داراي ابزارهاي تاثيرگذار عمده‌اي از جمله دارا بودن حق وتو در شوراي امنيت نيز است. طرف روسي در نشست مسكو سعي دارد تا پرستيژ و ابهت خود را به جامعه بين‌المللي نشان دهد و از همين رو نيز نهايت تلاش خود را مي‌كند تا اين مذاكرات به شكست نينجامد و حداقل داراي يك سري نتايج نسبتا مثبت باشد.
اما اين‌كه آيا مسكو مي‌تواند به اهداف خود دست پيدا كند يا خير جاي ترديد دارد.

 

علاوه بر اين مسكو نيك مي‌داند كه تعارضات عمده‌اي ميان طرف ايراني و گروه 1+5 درباره بسته پيشنهادي ايران وجود دارد. اما مهم‌ترين نكته اين است كه اهميت مذاكرات مسكو در چه مواردي است؟ آيا همه جهانيان چشم به اين مذاكرات دوخته‌اند؟ آيا قرار است در صورت شكست يا پيروزي اين مذاكرات تحولات جديدي رخ دهد؟ آيا در صورت شكست مذاكرات تحريم‌هاي اتحاديه اروپا عليه ايران جنبه اجرايي به خود مي‌گيرد؟ آيا بحث حمله نظامي به تاسيسات هسته‌اي ايران باز هم مطرح مي‌شود؟ اينها همه سوالاتي هستند كه تاكنون بدون پاسخ مانده‌اند و شايد هم مبهم.

 

واقعيت اين است كه، هرچند مذاكرات مسكو بسيار بااهميت است، اما مسلما اين آخرين آوردگاه بين ايران و غرب نخواهد بود. حتي اگر مسئله هسته‌اي ايران نيز به سرانجامي برسد، بازهم موارد ديگري هست كه غربي‌ها به بهانه‌جويي از ايران بپردازند. چرا كه به نظر مي‌رسد تمامي اتفاقاتي كه در اطراف ايران به وقوع مي‌پيوندد، داراي جنبه‌هاي ژئوپليتيكي است.

 

غرب به دنبال اين است كه با بهانه‌جويي‌هاي خود، نقشه ژئوپليتيك جهان را به نفع خود تغيير دهد و در اين ميان خاورميانه و خليج فارس نيز از جايگاه خاصي برخوردار است.روس‌ها كه در مذاكرات پيش رو برآنند تا نقشي جديد را براي خود تعريف كنند، بعد از قضيه ليبي با عنوان اين‌كه ديگر گول غرب را نخواهند خورد، سياست‌هاي غرب را به چالش كشيدند.

 

در اين زمينه مي‌توان حمايت‌هاي كنوني روسيه از ايران و سوريه را در اين زمينه تحليل كرد. چرا كه از نظر روس‌ها اگر غرب موفق به ساقط كردن رژيم سوريه شود، مطمئنا به دنبال آن چنين برنامه‌اي را درباره ايران و روسيه نيز پي خواهد گرفت. پس بدون ترديد مي‌توان گفت نه مسكو آخرين ايستگاه بين ايران و غرب خواهد بود و نه در صورت حل مسئله هسته‌اي ايران، غربي‌ها با ايران كنار خواهند آمد.

 

< قبلی		بعدی >