پس از آغاز تبعيد امام خميني(ره) در سال ۱۳۴۲، ميان‌شماري از روحانيون با تعدادي از نيروهاي جوان بازار تشكلي با نام جمعيت موتلفه اسلامي يا هيئت‌هاي موتلفه اسلامي به وجود آمد كه از نخستين روزهاي پديد آمدن نهضت مرجعيت امام، وظيفه‌شان نشر اعلاميه‌هاي امام، شكل دادن تظاهرات و هدايت كلي مسائل جنبش در تهران بود. هيئت موتلفه اسلامي نتيجه تركيب چند هيئت مذهبي بود كه اكثر آنها از مقلدان امام(ره) بودند.

پس از حادثه فيضيه و قيام ۱۵ خرداد ۱۳۴۲، اعضاي اين جمعيت به اين نتيجه رسيدند كه مبارزه سياسي با رژيم شاه بي‌فايده است. اين گروه پس از كسب اجازه از شوراي روحانيت مراجع جهت اقدام به اجراي حكم شرع، تصميم به ترور انقلابي حسنعلي منصور، نخست‌وزير شاه گرفتند. محمد بخارايي به همراه يارانش قطعنامه‌اي را تنظيم كردند كه در آن آمده است:

 

«ما با قلبي سوزان آماده شهادتيم. ديدن اين تنهاي برهنه، شكم‌هاي گرسنه و بدن‌هاي ناتواني كه زير تازيانه‌هاي عمال استعمار، آنها را به پرستيدن پيكر منحوس شاه وامي‌دارند، ما و هر انساني را رنج مي‌دهد. شما‌‌‌اي ملت ايران! با قلبي مملو از ايمان بپا خيزيد و اين عاملان منفور استعمار و حيات كثيف حاكمه را يك‌باره نابود‌سازيد. ما از وراي اين جهان با شما سخن مي‌گوييم. نترسيد. بپا خيزيد و خود را به كاروان شهدا ملحق كنيد».

محمد بخارايي به همراه مرتضي نيكخواه، رضا صفار هرندي و صادق اماني پس از اجراي موفق نقشه خود، دستگير و به حكم دادگاه به اعدام محكوم شدند. ساعت يك بامداد بيست و ششم خرداد سال ۱۳۴۴ جلادان حكومت ستمشاهي اين چهار جوان دلير اسلام را از زندان موقت به لشكر دو زرهي عشرت‌آباد منتقل و حكم را اجرا كردند. روحشان با اوليا محشور باد.

 

< قبلی		بعدی >