مرحوم استاد جلال‌الدين همايي درباره استادش، آيت‌الله سيدمحمدباقر درچه‌اي مي‌گفت: «آن بزرگوار در علم و ورع و تقوا آيتي عظيم و به حقيقت جانشين پيغمبر اكرم و ائمه معصومين(سلام‌الله عليهم اجمعين) بود، در شادي و صفاي روح و بي‌اعتنايي به امور دنيوي گويي فرشته‌اي بود كه از عرش به فرش فرود آمده و براي تربيت خلايق با ايشان همنشين شده است، گاهي ديدم: ‌چهارصد، پانصد تومان، برايش سهم امام آوردند و بيش از چند ريال كه مقروض بود، قبول نكرد، اگر احياناً لقمه‌اي شبهه‌ناك خورده بود، فوراً انگشت در گلو مي‌كرد و همه را بر مي‌آورد و اين حالت را يك بار مخصوصاً به چشم ديدم.

 

آن چنان كه فارس گزارش كرده است، ماجرا از اين قرار اين بود كه يكي از بازرگانان ثروتمند آن بزرگوار را با چند تن از علما و طلاب دعوت كرد، سفره‌اي گسترده بود، از غذاهاي متنوع با انواع تكلف و تتوق، آن مرحوم به عادت هميشگي مقدار كمي غذا تناول كرد. پس از آن‌كه دست و دهانش شسته شد، ميزبان قباله‌اي را مشتمل بر مسئله اي كه به فتواي سيد حرام بود، براي امضا حضور آن مرد روحاني آورد.

 

سيد دانست كه آن ميهماني مقدمه‌اي براي امضاي اين سند بود و شبه رشوه داشته است. رنگش تغيير كرد و تنش به لرزه افتاد و فرمود: من با تو چه بدي كرده‌ام كه اين زقّوم را به حلق من كردي؟ چرا اين نوشته را پيش از ناهار نياوردي تا دست به اين غذا آلوده نكنم»، پس آشفته حال برخاست و دوان دوان به مدرسه آمد و كنار باغچه مدرسه مقابل حجره‌اش نشست و با انگشت به حلق فرو كرد و همه را استفراغ كرد و پس از آن نفس راحتي كشيد».

 

< قبلی		بعدی >