| جان بروين |بازي به پايان رسيد. مولر خالق حساس‌ترين لحظه فينال ليگ قهرمانان بود، اما اين‌بار نه گرد مولر افسانه‌اي و نه نسل طلايي 1970، اين‌بار توماس مولر و نسلي كه انگار به نايب قهرماني عادت كرده است. بايرني‌ها در نهايت اندوه شاهد بالا رفتن كم شكوه جام قهرماني اروپا در خانه بودند. بر فراز دستان انگليسي‌ها. يك ساعت مي‌گذشت. دروگبا و هم تيمي‌هايشان با جام عكس مي‌گرفتند. تماشاگران بايرن با سرخوردگي ابدي آليانس را ترك مي‌كنند و اشتايگر هنوز هم ياراي ترك زمين را ندارد. باورش سخت است.

 

قهرماني فقط يك لحظه، تنها به اندازه يك ضربه و شايد هم كم‌تر با آنها فاصله داشت و دور شد. بهت در چهره همه آلماني‌ها موج مي‌زد، درست شبيه همان بهتي كه ماتئوس را در نوكمپ فرا گرفته بود. در فينال جهنمي 1999.  بايرن هاينكس خاطرات تلخي را رقم مي‌زد. تلخ‌تر از شكست برابر پورتو در فينال 1987. تلخ‌تر از گل رباح ماجر. تلخ‌تر از دو گل شرينگهام و سولسشاير در 1999. بايرني‌هاي وحشت زده تنها يك اميد داشتند و آن هم بيدار شدن بود.

 

بيداري از كابوسي كه تار و پودشان را مي‌گرفت و خيابان‌هاي مونيخ كه حالا سوت و كور‌ترين نقطه اروپا بود. شكست بايرن تجلي ابدي مرگ تدريجي يك رويا بود. زماني كه فرصت‌ها پياپي از دست مي‌رفت و دست‌هايشان از جام لحظه به لحظه كوتاه‌تر مي‌شد. دروگبا به تنهايي غم نامه آليانس را نوشت و امضا كرد. قهرمان بزرگ چلسي را غرق در شادي مي‌كرد. با آن جشن‌هاي از پيش ساخته. با اين حال او لياقتش را داشت. هم او. هم چك. هم‌تري و هم لمپارد.

 

57سال صبر براي فتح يك جام اروپايي و 9سال آخر كه قدري هم آهسته‌تر گذشت. صبر، ارزش ابدي تيم‌هاي پيروز بود. آرين روبن خالق غم انگيزترين لحظات فصل بود. ضربه پنالتي او پايان همه روياهاي بايرن بود. ضربه‌اي مشابه همان تك به تك منحوس در ساكرسيتي ژوهانسبورگ و در تقابل با كاسياس. روبن روح برتري بايرن را براي هميشه فروكشاند، با اين حال هنوز بارقه‌هايي از اميد در نزد همه آلماني‌ها بود. تير خلاص نهايي كه بر پيكر مونيخي‌ها فرود آمد. حد فاصل شروع حركت شواين اشتايگر به سمت توپ تا لحظه نواختن ضربه.

 

با نگاهي وهم آلود كه احتمالا پيتر چك را بزرگ‌تر و دروازه را كوچك‌تر مي‌ديد. پر از ترديد، مكث، دوگانگي و ضربه‌اي كه با تمام نااميدي نواخته شد، به تير دروازه خورد و بازگشت. آخرين فرمانده مونيخي‌ها، با تمام شرمندگي و افسوس لباسش را روي صورتش كشيد و به ميانه‌هاي زمين بازگشت، كانديداي غم انگيزترين لحظه سال و سرانجام بدترين مورد فصل. اين‌جا نه نوكمپ بود و نه هيچ كجاي ديگر. اين‌جا آليانس آره نا بود، جايي همين نزديكي‌ها. نوير، شوايني، لام، كروس، روبن و ريبري.

 

همه اينها يكي از همين روزها و در آغاز غم‌انگيز فصل بعد دوباره پا به زمين آليانس خواهند گذشت. دوباره از نزديكي‌هاي همين دروازه‌ها عبور خواهند كرد. همه آن پنالتي‌هاي منحوس را به‌خاطر خواهند آورد و شايد دلشان دوباره هواي المپيااشتاديون را بكند، خانه قديمي كه شكوه و ابهت آليانس را نداشت اما هيچ كجايش هم خاك مرده نپاشيده بودند.

 

 

< قبلی		بعدی >