عباس رضاپور:در ماه‌هاي اخيرو در حالي كه به طرز تعجب‌برانگيزي بر تعداد كارمندان خانه هنرمندان افزوده شده و به تبع اين تغييرات سوال‌برانگيز امكانات اين خانه در اختيار اين عده قرار گرفته، جايگاه هنرمندان بسيار كاهش يافته است. به گزارش «ملت ما»، خانه هنرمندان، آن چنان كه از عنوان آن برمي‌آيد و نيز به تبع تجربيات قريب به يك دهه فعاليت براي ايجاد امكان و شرايط لازم براي خلاقيت‌هاي هنري و نيز فعاليت‌هاي صنفي فعالان اين عرصه سازماندهي شده و در اختيار اصناف مختلف هنري قرار داده شده است.

 

در اين خانه كه به همت شهرداري تهران راه‌اندازي شد، علاوه بر آن‌كه به انجمن‌هاي هنري امكان فعاليت‌هاي صنفي داد، با امكانات مالي ونيزسخت‌افزاري، دستاوردهاي هنرمندان را گردآوري و به علاقه‌مندان عرضه كرد؛ اين شرايط از بدو آغاز به كار اين خانه به نحوي مديريت شد كه به محض ورود به اين خانه با انواع و اقسام آثار هنري مواجه شده و همين طور هنرمندان متعددي ديده مي‌شدند كه براي انجام امور صنفي يا عرضه آثارشان در اين مكان حضور مي‌يافتند؛

 

خلاصه اين كه، اگرچه در دوره نخست مديريت اين خانه بعضا فعاليت‌هاي ناخوشايندي هم انجام شد، اما در اكثر موارد به نحوي بود كه اغلب هنرمندان براي هرگونه تبادل هنري، اعم از تبادل نظر با همكاران و نيز ديدار و گفت‌وگوي رودررو با علاقه‌مندان، كه عموما شهروندان تهراني بوده و هستند، اين مكان را متعلق به خود مي‌دانستند و نكته مهم اين‌كه مديريت اين خانه به خوبي فهميده بود كه خانه هنرمندان، در همه سطوح بايد در اختيار اهل هنر قرار بگيرد و البته با تمهيد مديران مربوطه كاركنان معدودي نيز براي ارايه برخي خدمات در اين خانه به كار گرفته شدند.

 

اما به وضوح ديده مي‌شد كه كليه امكانات موجود در اين خانه، اعم از بودجه‌هايي كه از سوي شهرداري و نيز وزارت ارشاد به اين خانه اختصاص داده مي‌شد، تا دفاترو نگارخانه‌ها و تالارهاي نمايشي و... در خدمت هنرمندان تعريف شده بود و البته شورايي با عنوان شوراي عالي هنرمندان، اين موضوع را به دقت و با وسواس هنرمندان عضو اين شورا پيگيري مي‌كرد و مجموعا اين نوع تدابير، خانه هنرمندان را به تدريج تبديل به مركزي قابل اعتنا براي هنرمندان كرده است.

 

اما از اواخر سال گذشته و با مشخص شدن برخي تغييرات عجيب، اين موضوع دچار اخلال و ابهاماتي شده است. ابهامي كه استاد عزت‌الله انتظامي، در اواخر سال گذشته و با استعفا از عضويت در شوراي عالي هنرمندان آن را علني كرد. آقاي بازيگر علت كناره‌گيري‌اش از شوراي عالي هنرمندان را افزايش بي‌رويه اعضاي اين شورا، با سوابق نامشخص اعلام و تاكيد كرد تا اين وضع حاكم باشد حاضر نيست در شوراي ياد شده حضور يابد.

 

با اعتراض استاد انتظامي مشخص شد موضوعي كه آقاي بازيگر را آن چنان رنجانده، فقط تحميل عده‌اي افراد ناشناخته به شوراي عالي خانه هنرمندان نبوده و دنباله‌ها و موارد نگران‌كننده ديگري نيز اتفاق افتاده و متاسفانه در پي آن، بخش عمده‌اي از امكانات و بودجه خانه هنرمندان ايران براي استخدام ده‌ها كارمند و راه‌اندازي چندين و چند دفتر كار براي اين عده صرف شده است.

 

موضوع به قدري شور شده است كه نياز به كاوش‌هاي بيش‌تر ندارد و به محض ورود به خانه هنرمندان ايران و در همان طبقه همكف به وضوح مشاهده مي‌شود كه چندين و چند اتاق، كه تا چند ماه قبل در اختيارهنرمندان بود و بعضا آثار مختلف به روي ديوار آنجا مي‌رفت و عموم مي‌توانستند از اين آثار ديدن كنند، به محل كار ده‌ها كارمند جديد تبديل شده است.

 

بررسي بيش‌تر نشان مي‌دهد با استفاده از اين خيل كارمندان، گويا به عنوان نمونه يكي دو نشريه منتشر مي‌شود، موضوعي كه نه تنها پذيرفتني نيست، بلكه بر دامنه نگراني‌ها مي‌افزايد، چون خانه هنرمندان ايران براي كاهش تصدي‌گري‌هاي دولتي و ساير مراكز مرتبط با آن، فعاليت كرده و مي‌كند و حتي اگر مديران موضوعي را مدنظر داشته باشند، بايد به تاييد شوراي عالي برسانند و در وهله بعد، اجراي آن نيز بايد برعهده هنرمندان گذاشته شود؛ نه اين‌كه براي انجام ساده‌ترين اموراداري ده‌ها كارمند به كار گرفته شود،

 

به‌طوري كه خانه هنرمندان علنا و در عمل به خانه كارمندان تغيير هويت دهد. البته بايد تاكيد شود كه نگارنده نه تنها با اشتغالزايي مخالفتي ندارد، بلكه موافق آن نيز هست، اما در وانفساي محدوديت مراكز هنري و از سوي ديگرخيل بسيار فارغ‌التحصيلان هنري در سطوح مختلف، چراغي كه به خانه رواست به مسجد حرام است.

 

 

 

< قبلی		بعدی >