| بهناز اميني|اگر چه برپايي اكسپو(كه معلوم نيست چرا فرهنگستان زبان و ادب فارسي براي آن معادل فارسي تعيين نمي‌كند) كه محمل مناسبي براي خريد و فروش آثار تجسمي است، مي‌تواند با برنامه‌ريزي اصولي و كارشناسي مطلوب، در رونق بخشي به هنرهاي تجسمي و در نتيجه بهبود شرايط مالي هنرمندان اين عرصه موثر باشد، اما متاسفانه مواردي كه در حال وقوع است، از شدت آن مي‌كاهد.از جمله اين موارد قيمت‌هاي بسيار گزافي است كه براي اغلب آثار شركت داده شده در اين رويداد هنري تعيين شده است.

 

در واقع به نظر مي‌رسد برگزاركنندگان بدون توجه به عناصري كه منجر به تعيين قيمت آثار هنري از اين دست مي‌شود، آثار را قيمت‌گذاري و در معرض ديد عموم قرار داده‌اند.بر اين اساس يكي از مهم‌ترين مولفه‌ها سوابق هنرمندان شركت‌كننده است،‎ در واقع با شناختي كه در اين مورد وجود دارد و گزارش‌هايي كه از فروش ديگر آثاراين هنرمندان وجود دارد‏، مبنايي براي قيمت‌گذاري مي‌شود. از طرف ديگر خلاقيت‌هاي ويژه‌اي كه منجر به تاييد آثار توسط استادان فن مي‌شود از ديگر مولفه‌هاي موثر در اين مورد است.

 

به اين ترتيب و با توجه به قيمت‌هايي كه براي آثار اين اكسپو تعيين شده بسيار گزاف به نظر مي‌رسد. البته گويا از آنجا كه برگزاركنندگان اين برنامه بخش عمده‌اي از هم خود را صرف جذب مسئولان دستگاه‌هاي دولتي كرده‌اند، فرصت را مغتنم شمرده و تا مي‌توانسته اند در تعيين قيمت گشاده دستي كرده اند‎ در حالي كه دقيقا برعكس اين نوع نگاه، براي علاقه‌مند كردن مسئولان دولتي، بايد به نحوي عمل مي‌شد كه نمايندگان مراكز دولتي از ديدن قيمت‌ها نگران نشوند و با طيب خاطر خريد كنند تا ضمن رونق گرفتن اين دوره، زمينه براي تكرار خريد آثار هنري توسط اين دستگاه‌ها فراهم‌تر مي‌شد.

 

 

< قبلی		بعدی >