|فرزاد صبوري|مسئولان فرهنگي هنري هنگام ارايه گزارش يا در مواجهه با بررسي عملكرد شان، همواره بر الزام «صرف زمان مناسب» و«زمان بر بودن» اين نوع تاكيد مي‌كنند و اين موضوع را يكي از مهم‌ترين عواملي مي‌دانند كه منجر به ديده نشدن يا تاخير در بروز فعاليت‌هايشان شده و مي‌شود. به عبارت ديگر اگر چه اين موضوع نمي‌تواند توجيه مناسبي براي برخي كم كاري‌هاي مسئولان باشد، اما به واقع، براي ثمردهي هر برنامه فرهنگي و هنري صرف زمان مناسب از الزاماتي است كه امكان آفرينش و جوشش هنري را محتمل مي‌كند. 

 

در نقطه مقابل اين نوع مواجهه‏، مواردي همچون برخي جشنواره‌هاي معاونت هنري وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامي است كه اگر چه بايد فرايند آفرينشگري توسط هنرمندان سپري شود تا منجر به پيدايش آثار مورد نظر برگزاركنندگان شود، اما در كمال تعجب به شكلي سرهم‌بندي شده و در حداقل زمان سپري مي‌شود.

 

از جمله اين موارد برگزاري بخش هنرهاي نمايشي در جشنواره حضرت علي  اکبر است که با هدف كشف استعدادهاي جوان و الگوسازي براي جوانان برگزار مي شود‏، اما هيچ فرايندي براي رسيدن به اين هدف معرفي نکرده اند و روش شناسايي استعدادهاي جوان را كانال‌هايي همچون انجمن هنرهاي نمايشي و دفاتر حوزه هنري در سراسر كشور و سازمان‌ها و نهادهاي مرتبط با موضوع جشنواره معرفي شده، اما توضيح نداده اند كه با چه فرايندي مي‌توان در مستعد بودن معرفي شده‌ها اطمينان حاصل كرد.

 

گويا براي عده‌اي، «دورهم بودن» و برگزاري اين نوع برنامه‌ها به هر قيمتي، اهميت دارد و لاغير. از ديگر نكته جالب توجه اين‌كه با وجود ده‌ها مدير، كارشناسان تحصيلكردگان با تجربه و كاربلد، اين برنامه‌ها در تيول عده‌اي خاص است و دايره‌اي محدود از اطرافيان معاونت هنري را شامل مي‌شود، گويي بنا به دلايلي كه براي عموم مشخص نيست، اين نوع رويدادهاي شتابزده و بي‌برنامه، تحت هر شرايطي بايد  برگزار شود.

 

 

بعدی >