| هانيه عابدي |«جنگ». با شنيدن اين واژه نخستين چيزي كه به‌خاطرتان مي‌رسد چيست؟ ترس؟ مرگ؟ ويراني؟ يا شجاعت؟ از خودگذشتگي؟ دلاوري؟ هر تعريفي كه از جنگ داشته باشيم، نمي‌توانيم منكر شجاعت و ايثارگري سربازاني شويم كه براي دفاع از خاك و ناموس وطن‌شان در مقابل گلوله دشمن قرار مي‌گيرند و از همه هستي خود دست مي‌شويند تا آرامش و زندگي در آزادي را به ساير هموطنان خود هديه كنند.

 

جنگ‌ها تا ابد ادامه ندارند. هر جنگي روزي آغاز مي‌شود و روزي به پايان مي‌رسد. اما با پايان هر جنگ تكليف سربازاني كه گرانبهاترين متعلقات و داشته‌هايشان را در راه حفظ ميهن‌شان از دست مي‌دهند چيست؟ آنهايي كه در جنگ جان مي‌دهند، ديگر طلبي از دنيا ندارند، اما آنها كه از جنگ بازمي گردند و بايد همچنان تا ساليان سال پس از جنگ، با جنگي كه مدت‌ها پيش تمام شده، نفس به نفس زندگي كنند، چطور؟ آيا با پايان جنگ، دوره سلحشوراني كه با پايمردي در برابر دشمن ايستادگي كرده‌اند نيز، به سر مي‌آيد؟

 

در خبرها آمده بود كه معافيت از ماليات، تحصيل رايگان در دانشگاه، كمك هزينه مسكن، مقرري ماهيانه، تسهيلات نگهداري از فرزندان از جمله تسهيلاتي است كه در امريكا به سربازان و بازماندگان جنگ داده مي‌شود. جالب‌تر آن‌كه دولت امريكا پيش‌بيني كرده كه تامين مراقبت‌هاي پزشكي و معيشتي سربازان بازگشته از جنگ‌هاي عراق و امريكا، با بودجه‌اي بالغ بر يك تريليون دلار، حداقل 40 سال آينده ادامه خواهد داشت.

 

اما آيا ما هم براي ايثارگران هشت سال جنگ تحميلي چنين تسهيلاتي در نظر گرفته ايم؟ چندي پيش بود كه سرانجام پس از كشمكش‌هاي فراوان مطالبات و معوقات ناشي از ماده 13 به آزادگان پرداخت شد، اما اين حق مسلم از تعدادي از آزادگان معروف به گروه 33 نفر دريغ شد. بر اساس شنيده‌ها اين افراد كه هنوز به صورت رسمي اظهارنظري درباره شان صورت نگرفته، به‌خاطر مديريت و ساماندهي اعتراضات و تجمعات آزادگان در زمان عدم پرداخت معوقات و مطالبات ماده 13 از دريافت حقوق خود محروم شده‌اند.

 

اين 33 آزاده مانند ساير همقطاران آزاده شان رنج‌ها و مرارت‌هاي دوران اسارت را تحمل كرده اند؛ رسم انصاف نيست كه حق طلبي شان، آنها را مغضوب، و از حق شان محروم كند. اينها زماني چون شمع براي سربلندي اين مملكت سوختند و آب شدند، مسئولان راضي به در خاك افتادن اين پيكرهاي نيم سوخته و رنجور نگردند.

 

< قبلی		بعدی >