«ملت ما»: بسياري از متفكران انسان را موجودي دو بعدي دانسته‌اند كه داراي بعد جسماني و بعد رواني است. اين دو بعد تاثير و تاثر متقابل روي يكديگر دارند. انسان سالم كسي است كه به هر دو بعد خود توجه كرده و نيازمندي‌هاي هر يك را به‌طور متعادل و صحيح و مناسب پاسخ دهد و ارضا كند و اگر فقط به يكي از اين دو بعد توجه كند و از بعد ديگر غفلت كند به كمال انساني خود دست نمي‌يابد و ناقص خواهد شد.

 

بعد جسماني انسان مثل بعد رواني و روحي انسان نيازهايي دارد. مثل نياز به غذا، آب، هوا، جنس مخالف و غيره كه افراط و تفريط در پاسخ دادن به آن، انسان را دچار چالش مي‌كند و تاثير عميقي بر روح او نيز مي‌گذارد. پس براي رسيدن به قله‌هاي معنوي و روحي بايد بدن را سالم نگه داشت و نيازهاي بدني و جسماني را تامين كرد.

 

در راستاي تعالي جسم و روان، انسان به آموزش نياز دارد كه اين نوع از آموزش به مهارتهاي زندگي تعبير مي‌شود. مهارت‌هاي زندگي مهارت‌هايي هستند كه براي افزايش توانايي‌هاي رواني- اجتماعي افراد آموزش داده مي‌شوند و فرد را قادر مي‌سازند كه به‌طور موثر با مقتضيات و كشمكش‌هاي زندگي روبه‌رو شود.

 

هدف از آموزش مهارت‌هاي زندگي افزايش توانايي رواني - اجتماعي و در نهايت پيشگيري از شكل‌گيري رفتارهاي آسيب رسان به بهداشت و سلامت و ارتقاي سطح سلامت روان افراد است. به‌طور كلي هدف از آموزش مهارتهاي زندگي ايجاد روابط بين فردي مناسب و موثر، انجام مسئوليت‌هاي اجتماعي، انجام تصميم‌گيري‌هاي صحيح، حل تعارض‌ها و كشمكش‌ها بدون توسل به اعمالي كه به خود يا ديگران صدمه مي‌زنند.

 

پژوهش‌هاي متعدد نشان داده‌اند كه خودآگاهي، عزت نفس واعتماد به نفس شاخص‌هاي اساسي توانمندي‌ها وضعف‌هاي هر انسان است. اين سه ويژگي فرد را قادر مي‌سازد كه فرصت‌هاي زندگي‌اش رامغتنم شمرده، براي مقابله با خطرات احتمالي آماده باشد، به خانواده و جامعه‌اش بينديشد و نگران مشكلاتي كه در اطرافش وجود دارد باشد و به چاره‌انديشي بپردازد. مهارت‌هاي زندگي به عنوان واسطه‌هاي ارتقاي سه ويژگي فوق الذكر در آدم‌ها مي‌توانند فرد و جامعه را در راه رسيدن به اهداف فوق كمك نمايند.

 

< قبلی		بعدی >