محمدابراهيم طاهريان:به نظر مي‌رسد درباره مذاكره با طالبان ميان امريكا و ناتو اختلاف نظر وجود دارد. خيلي از صاحبنظران نسبت به موضوع افغانستان فكر مي‌كنند، كشورهاي فرامنطقه‌اي رويكردهاي متفاوتي را دنبال مي‌كنند و در ميان كشورهاي فرامنطقه‌اي عضو ناتو درباره جريان افراط- چه در جهت تقابل و چه در جهت تعامل و مدارا- تفاوت‌هايي به چشم مي‌خورد. اما بايد بدانيد تمامي كشورهاي فرامنطقه‌اي حاضر در افغانستان متاثر از يك سياست كلي هستند كه اين سياست كلي مبتني بر مديريت بحران است.

 

در حال حاضر به لحاظ جمع جبري شرايط در افغانستان به گونه‌اي است كه موجب تقويت نظامي، سياسي و امنيتي جريان افراط شده است. هرچند كه درباره مذاكره با طالبان اختلاف نظر وجود دارد اما در ارزيابي سياست كلي كشورها تفاوتي مشاهده نمي‌شود. در واقع اين اختلاف نظر سه سال پيش در منطقه موسي قلعه در جنوب افغانستان كليد خورد. در ابتداي امر دولت لندن براي مذاكره با جريان افراط پيشقدم شد و مورد حمايت دولت كابل قرار گرفت، هرچند كه واشنگتن در ابتدا در اين خصوص مقاومت به خرج داد اما بعدها مذاكرات مورد توجه دولت امريكا هم قرار گرفت به گونه‌اي كه حدود يكسال پيش تحت عنوان مذاكره در ايجاد وحدت در دوحه قطر مورد بررسي قرار گرفت.

 

در ميان كشورهاي عضو ناتو ، امريكا رويكردش متفاوت‌تر است تا جايي كه پس از مذاكره با طالبان، واشنگتن به دور زدن كابل و اسلام‌آباد محكوم شد، هرچند برخي معتقدند امريكا به دنبال مديريت بحران و يافتن راهكار‌هايي براي حل بحران افغانستان است. شايد بتوان گفت تمام كشورهايي كه در افغانستان حضور دارند به نوعي پيرو اقدامات واشنگتن هستند يا با هم نظرند، حتي اگر غير از اين هم بود در عمل فرقي نمي‌كرد.

 

اصولا چنين موضوعي كه رويكرد كشورها درباره تعامل با جريان افراط متفاوت است موضوعي جدي نيست. به نظر مي‌رسد 10 سال پيش با شروع حضور كشورهاي منطقه‌اي اجماع ميان آنها بسيار مهم بوده است اما با گذشت زمان اين مهم رنگ باخته است، چنانچه در گفت‌وگوهاي قطر نه در حرف و نه در عمل هيچ ردپايي از ساير كشورهاي عضو ناتو به چشم نمي‌خورد و يكي از اعضاي مطرح ناتو- فرانسه- به صراحت اعلام كرد يك سال زودتر از خاك افغانستان خارج مي‌شود و با اين رويكرد وارد اجلاس شيكاگو شد.

 

شايد بتوان گفت اين اختلافات در سطح كشورهاي ناتو تاثير چنداني بر زندگي مردم افغانستان ندارد، چرا كه مردم افغانستان و منطقه پيش از اين هزينه حضور كشورهاي فرامنطقه‌اي را در افغانستان پرداخته‌اند. در حال حاضر آنچه كه براي مردم افغانستان مهم است حمايت مالي است و چيزي نزديك به نصف بودجه سال جاري افغانستان بايد از كمك‌هاي خارجي تامين شود. سرنوشت مردم افغانستان به كمك‌هاي اقتصادي بستگي دارد و اين‌كه آيا كشورها به دنبال منافع خود هستند يا به دنبال حل مشكلات مردم افغان!

 

* سفیر پیشین ایران در  افغانستان و پاکستان

 

 

< قبلی		بعدی >