هوشيار کلانتري: بيست‌وپنجمين نمايشگاه بين‌المللي كتاب تهران در حالي با شعار ربع قرن تلاش فرهنگي شروع به‌كار كرد كه تا قبل از شروع، متوليان اين نمايشگاه با توسل به تمام ابزارهاي رسانه‌اي به برنامه‌هاي ويژه خود براي پاسداشت ربع قرن تلاش فرهنگي اشاره مي‌كردند. گذشته از اين موضوع، آيا نمايشگاه در قدواندازه ربع قرن تلاش فرهنگي عمل كرد يا نه. يكي از بخش‌هاي ويژه پيش‌بيني شده براي عرضه همين ربع قرن، نمايشگاهي در اين خصوص بود و به دلايلي كه در ادامه به تشريح آن خواهيم پرداخت نه تنها نشان‌دهنده ربع قرن تلاش فرهنگي نبود بلكه بيش‌تر به يك نمايشگاه درون سازماني براي نشان دادن فعاليت‌هاي يك ارگان شباهت داشت.

شايد در بدو ورود و با مشاهده سازه عظيم تعبيه شده براي اين نمايشگاه به اين فكر بيفتيد كه اتفاقات خوبي در سالن اصلي در انتظار شماست ولي به محض ورود و كمي دقت و تأمل به عمق فاجعه پي خواهيد برد. مجموع سالن نمايشگاهي تشكيل شده است از تعدادي تابلوي پلات لمينت شده كه قرار است روايتگر تاريخچه 25 سال تلاش فرهنگي باشد اما با مرور قسمت‌هاي مختلف با نكاتي مواجه مي‌شويم كه نشان‌دهنده تعريف ربع قرن تلاش فرهنگي است نكاتي كه فهرست‌وار در ادامه به آن اشاره خواهد شد.

1- در كل فضاي تبليغاتي سالني كه به تاريخچه ديد و بازديدهاي مسئولان كشوري ملي دوره‌هاي برگزار شده پرداخته است. عكس مشخصي از دو رئيس‌جمهور سابق جناب هاشمي‌رفسنجاني و آقاي خاتمي وجود ندارد و علي‌الظاهر يا اين دو شخصيت هر كدام 8 سال رياست‌جمهوري اين كشور را به عهده نداشته‌اند يا در آن 16 سال هيچ تلاش فرهنگي انجام نشده است و فقط در زمان رياست‌جمهوري جناب آقاي دكتر محمود احمدي‌نژاد است كه تلاش فرهنگي انجام شده است!

اين‌گونه برخورد مسئولان نمايشگاه شائبه‌اي را به ذهن متبادر مي‌نمايد كه خوب بهتر بود نام نمايشگاه را 7 سال تلاش فرهنگي مي‌گذاشتند تا ربع قرن تلاش فرهنگي؟!

2- از سوي ديگر با توجه به اين‌كه متولي اين امر يك ارگان فرهنگي است آيا زيبنده است يك نمايشگاه كه قرار است بخشي از تاريخ انقلاب يك ملت را به تصوير بكشد تا اين حد مخلوط به اغراض سياسي شود كه حتي بخشي از تاريخ آن كم‌رنگ يا اصلاً ديده نشود؟!

3- در حالي كه هزينه‌هاي گزافي براي سازه سالن و مواد به‌كار رفته در نمايشگاه به كار رفته بود در زير يكي از ويترين‌هاي نمايشگاهي به جاي چرخ از آجر مزين به كاغذ استفاده شده بود كه هيچ تناسبي با بقيه هزينه‌هاي انجام شده نداشت.

در خاتمه آيا بهتر نبود به جاي اين هزينه گزاف با چاپ يك بروشور خوب و مفيد به اطلاع‌رساني درباره اتفاقات فرهنگي رخ داده در اين 25 سال پرداخته مي‌شد تا رابطه‌ مناسب‌تري با مخاطبين برقرار شود تا برپايي نمايشگاهي كه با توجه به اين‌كه در بهترين نقطه قرار گرفته است به علت بي‌برنامگي مسئولان برپايي آن مورد توجه مخاطبين قرار نگيرد.