|مينا عبدي|با وجود آن‌كه هنرهاي تجسمي در سال‌هاي اخير از شرايط مساعدتري نسبت به سال‌هاي گذشته برخوردار بوده اما مي‌توان گفت مشكلات بزرگي دامنگير آن شده است. نكاتي كه شايد يادآوري آنها مخاطبان را با چشمي بازتر و دقتي افزون‌تر به سمت بازار فروش هنرهاي تجسمي ببرد. دغدغه‌هاي مالي هنرمندان اين روزها شايد بيش‌تر شده است. وقتي در روزهاي تعطيل به گالري‌ها سر مي‌زنيم اين موضوع را بيش‌تر حس مي‌كنيم.

 

گالري‌ها بعضاً آثار هنرمندان جواني را به نمايش مي‌گذارند، كه معلوم نيست از كدام مكتب فكري و سبك و سياق هنري پيروي مي‌كنند. آثار با قيمتي بسيار ارزان به فروش مي‌رسد و تابلوهايي به ديوار خانه‌ها يا مجموعه‌هاي خصوصي آويخته مي‌شود كه چندان از هنر بهره نبرده و در واقع كولاژي از رنگ و آشفتگي‌هاي دروني هنرمند است. اثري كه اسمش را مي‌گذارند مدرن و گاهاً پست مدرن.

 

همين اثر به علت قيمت‌گذاري ارزان به‌راحتي به فروش مي‌رسد و در نهايت تنها چيزي كه عايد هنرمند مي‌شود غرور و اعتماد به نفس كاذبي است كه او را از تلاش بيش‌تر باز مي‌دارد. چرا كه گمان مي‌كند فروش اثرش به معناي مقبول شدن هنرش در اجتماع است و وقتي مي‌توان از يك تابلوي به اصطلاح مدرن پول درآورد چرا خاك دكان بخورد و هر روز ساعت‌ها مطالعه كند؟ در اين آشفته بازار عرضه و تقاضا كه دلالان و واسطه‌ها به جمع كردن مجموعه‌هاي هنري مشغولند و گالري داران ديگر به فكر نمايش آثار فاخر نيستند و در واقع اگر آرمانگرايي كنند شكمشان گرسنه مي‌ماند، هيچ نفعي شامل حال هنرمند نيست.

 

هنرمنداني كه آثارشان را به كمترين بها قيمت مي‌گذراند و از ده – بيست تابلو تنها سه تا را آن هم با رايزني‌هاي بسيار مي‌فروشند در واقع منفعتي مالي نمي‌برند. چرا كه از يك سو گالري داران درصد قابل توجهي از بهاي تابلو را به عنوان گوشه‌اي از قرارداد نمايش اثر مي‌گيرند و خريداران هم با چند دقيقه چك و چانه زدن تخفيف خوبي از هنرمند مي‌گيرند.

 

هنرمند هم به گمان اين‌كه اگر بر قيمت اثرش تاكيد كند بايد تا آخر عمر گرسنه بماند به اين تخفيف تن مي‌دهد و در نهايت وقتي كه كوله بار از گالري مي‌بندد و حساب كتابي سرانگشتي مي‌كند متوجه مي‌شود هر چه عايدش شده كرايه گالري و پول حمل و نقل آثارش به گالري شده و بعد خوشحال از اين‌كه هزينه نمايشگاهش را از جيب نداده، راضي و خشنود مي‌شود. يك نگاه كلي همه‌چيز را آشكار مي‌كند.

 

مجموعه داران يا دلالان اثر هنري كه هر روز به دنبال خريد آثار تازه‌تر از نسل جوان هستند و به گمان خود آثاري «آينده دار» را خريده‌اند، هر روز به دنبال حراجي‌هاي هنري خارج از كشور يا خريداران بي‌اطلاع از هنر مي‌گردند تا سرمايه خفته خود را دوباره زنده كنند. در ادامه يادداشت هنرنيوز آمده است:

 

در ميان اين اوضاع آشفته يك اتفاق ديگر رخ مي‌دهد كه شايد ذكر دوباره‌اش جالب باشد و آن اين است كه هنرمندان برجسته كمتر آثارشان را به نمايش مي‌گذارند و گمان اين است كه آنها به انزوا كشيده شده‌اند. در صورتي كه ماجرا اندكي پيچيده‌تر از اينهاست. گالري داران اغلب از هنرمندان برجسته اجاره‌اي براي نمايش آثار نمي‌گيرند و تنها به گرفتن درصدي از فروش اثرشان اكتفا مي‌كنند و چون به علت قيمت گران اثر هنري اساتيد خريداران كمتري ريسك مي‌كنند و اثر هنري آنها را مي‌خرند در نهايت چيزي عايد گالري‌دار نمي‌شود.

 

به همين علت گالري داران ترجيح مي‌دهند آثار هنرمندان جوانتر را به نمايش گذارند كه هم فروش بيش‌تري دارد و هم مي‌توان از آنها هزينه ثابت براي نمايش آثار را در گالري گرفت. اين عدم اقبال گالري داران براي نمايش آثار هنرمندان بزرگ البته يك تبصره را نيز مي‌پذيرد و آن اين است كه گاهاً براي اعتبار يافتن گالري شان چشم بر سود مالي‌شان ببندند و اثر اساتيد را به نمايش بگذارند.

 

< قبلی		بعدی >