| محمدناصر احدي |كانون پرورش فكري كودكان و نوجوانان نقش انكارنشدني و بسزايي در شكل‌گيري سينماي متفاوت ايران داشته است. از اين رو از يك منظر تاريخي تاثير كانون در سينماي ايران نيازمند مداقه‌اي جدي و تحليلي نظام‌مند است، كه البته اين يادداشت به هيچ‌وجه نه جاي مناسبي براي چنين تحليلي است و نه نگارنده چنين قصدي دارد. موضوع اين يادداشت، يكي از فيلمسازان قديمي كانون به نام ابراهيم فروزش است.

 

فروزش كار فيلمسازي را در سال 1364 با فيلمي درباره كودكان به نام«كليد» آغاز كرد. او پس از آن در طول بيست سال، هفت فيلم سينمايي ديگر نيز ساخته است؛ خمره(۱۳۷۰)، مرد كوچك(۱۳۷۶)، بچه‌هاي نفت(۱۳۷۸)، هامون و دريا(۱۳۸۶)، زماني براي دوست داشتن(۱۳۸۶)، سنگ اول(۱۳۸۸) و شير تو شير(۱۳۹۰). جز«خمره» كه بر اساس كتاب مشهوري از هوشنگ مرادي كرماني(نويسنده داستان‌هاي مجيد) ساخته شده، در ميان مخاطبان عام سينما كمتر كسي پيدا مي‌شود كه نام فيلم‌هاي فروزش را به‌خاطر داشته باشد. اين موضوع به خودي خود نه عيب است و نه مزيت.

 

به هر حال فيلم‌هايي كه فروزش مي‌سازد، ذاتا نه آن‌قدرها به يادماندني هستند و نه مخاطبان عام سينما حال و حوصله تحمل چنين فيلم‌هايي را دارند. جالب اين‌جاست كه برخي از سينمايي‌بنويسان نيز عدم استقبال از چنين فيلم‌هايي را به حساب انديشه خاص و ساختار بديع اين نوع فيلم‌ها مي‌گذارند! مهيج‌ترين قسمت ماجرا اين است كه فروزش فيلم مي‌سازد، نه به‌خاطر اين‌كه كارگردان سينما است، بلكه چون او كارمند و رئيس بخش سينمايي كانون است. به هر حال كيست كه نداند كار اداري توانفرسا و كسالت بار است، و چه تفريحي بهتر از فيلمسازي براي رفع اين كسالت. مخصوصا اگر هزينه آن از جيب كانون پرداخت شود.

 

هيچ يك از فيلم‌هاي فروزش اكران تجاري مناسبي نداشته‌اند، اما او هنوز در سينماي ايران فيلم مي‌سازد. احتمالا ايران جزء معدود كشورهايي است كه يك كارگردان براي ساخت فيلم بعدي‌اش نياز چنداني به سودآوري فيلم قبلي‌اش ندارد. فقط بايد راهش را بلد باشد تا در اين سينما باقي بماند. به‌خاطر همين ويژگي فروزش است كه روز پنجشنبه اول تيرماه 1391 راس ساعت 18 در فرهنگسراي ارسباران از او تجليل مي‌شود!

 

< قبلی		بعدی >