|مترجم: يعقوب نعمتي وروجني  |پل ديماگيو در سال ۱۹۸۲ مقاله‌اي با عنوان «كارآفريني فرهنگي در بوستون قرن نوزدهم» منتشر كرد. مقاله مذكور چشم‌انداز جالبي بر ظهور و تاسيس سازمان‌هايي براي فرهنگ عالي همانند اركستر سمفونيك بوستون و موزه هنرهاي زيبا ارايه مي‌داد. وي استدلال مي‌كند زماني كه احساسات عمومي در بوستون قرن نوزدهم بالا گرفت، نخبگان مجبور شدند بر منابع خاص خود اتكا نمايند. وي در اين‌جا به ظهور شخصيت‌هاي جديدي اشاره مي‌كند؛ وي آنان را سرمايه داران فرهنگي مي‌نامد كه از اين لحاظ سرمايه‌دار بودند كه ثروت آنها از مديريت كسب و كارهاي صنعتي كه از آن سود مي‌بردند حاصل مي‌شد و از اين جهت سرمايه‌دار فرهنگي محسوب مي‌شدند كه بخشي از سود خود را در تاسيس و نگهداري از ابتكارات خاص فرهنگي سرمايه‌گذاري مي‌كردند.

 

ويژگي شخصيت‌هاي مذكور عبارت است از: موفقيت در تجارت – علاقه به هنر – مشتاق بر عهده گرفتن مسئوليت و صرف سرمايه در امور فرهنگي. بنا به نظر ديماگیو: اين افراد همچنين جمع‌آوري‌كنندگان چيزي هستند كه بورديو سرمايه فرهنگي مي‌نامد. از سوي ديگر اينها بنيانگذاران موسساتي هستند كه به گنجينه‌هاي سرمايه فرهنگي تبديل مي‌شود. ديماگيو در جايي ديگر تاسيس موزه هنرهاي زيبا و به‌ويژه اركستر سمفونيك بوستون را توصيف مي‌كند. البته وي به تفصيل درباره مفهوم كارآفرين فرهنگي نمي‌پردازد. از اين رو بايد اذعان داشت كه كارآفرين فرهنگي شخصيت پيچيده‌تري از سرمايه‌دار فرهنگي محسوب مي‌شود.

 

پس از اين فتح باب، تا سال‌ها ايده‌اي درباره اين نوع شخصيت ساخته و پرداخته نشد. كيت آچسون، كريستوفر جي. مائول و اليزابت فيلئول، كارآفرين فرهنگي را در ارتباط با ادراك و پياده‌سازي يك جشنواره تعريف مي‌كنند. مطمئنا اين شخصيت از ويژگي‌هاي بيش‌تري نيز برخوردار است. ريك فن پلوئج وزير فرهنگ هلند در سال ۱۹۹۹ در گزارشي با عنوان كارآفريني فرهنگي، كارآفرين فرهنگي را شخصي مي‌داند كه دو قابليت را با هم ادغام نمايد:

 

آگاهي و حساسيت نسبت به هنر و فرايندهاي خلاقانه، احتمالا توام با توان تشخيص قريحه‌هاي خلاق اطلاع و وقوف به شگردهاي بازاريابي عمومي هدف از گزارش وي عبارت بود از برانگيختن مهارت‌هاي تجاري در هنرمندان و سازمان‌هاي هنري. همان‌طور كه از يك اقتصاددان انتظار مي‌رود ايشان بيش‌تر به دنبال توليد تقاضا محور بود تا توليد عرضه محور. وي در راستاي پر كردن شكاف بين هنر و بازار به كارآفريني فرهنگي نياز داشت.

 

به دليل عموميت فرهنگ، كارآفريني فرهنگي چيزي بيش از مهارت‌هاي بازاريابي و حساسيت به فرايندهاي هنري را شامل مي‌شود. از اين رو مي‌توان گفت كه كارآفرينان فرهنگي داراي ويژگي‌هاي خاصي به شرح ذيل هستند:

 

در برابر فرصت‌ها هوشيار هستند.

بر حسب محتواي هنري، خلاق بوده ولي همچنين درباره سازماندهي منابع مالي نيز مي‌توانند ابتكار به خرج دهند.

نسبت به مضامين هنري، اشتياق و تعهد دارند؛ هر چيز ديگري از جمله اقتصاديات از نظر آنان مقوله‌اي كمكي محسوب مي‌شود.

اين افراد از اين توان برخوردارند تا هنرمندان را ترغيب كنند تا براي جذب مردم به سوي هنر به همكاري بپردازند؛ و همچنين مي‌توانند منابع مالي لازم را نيز از روش‌هاي مختلف تامين كنند.

كارآفرينان فرهنگي از بينش، شهامت، اميد و ايمان نيز برخوردار هستند.

شناخته شدن به عنوان كارآفرين فرهنگي خود به شرايطي كه افراد در آن فعاليت مي‌كنند نيز بستگي دارد؛ بايد گفت مقتضيات فرهنگي در اين ميان نقش مهمي ايفا مي‌نمايد. از اين رو در مناطق مختلف كارآفريني فرهنگي ويژگي‌هاي منحصر به فرد خاص خود را خواهد داشت.

 

< قبلی		بعدی >