| مريم مقني‌پور | بيست اسفند هزار سيصد و نود يعني فقط 10روز مانده به آغاز سال نو. يعني در جای‌جاي خيابان‌هاي اين شهر، بهار منتظر آمدن است. منتظر است ببيند اين جنب و جوش دقيقه نود كي تمام مي‌شود ؟ سرخ و سبز با هم ديده مي‌شوند در اين شهر شلوغ. تخم‌مرغ‌هاي رنگي اظهار وجود مي‌كنند. سبزه‌ها قد علم مي‌كنند و ماهي‌هاي قرمزباز هم اسير شده‌اند. تا به حال فكر كرده‌ايد كه چرا ماهي كه نماد جريان و رهاييست در راس سفره هفت سين ما اسير يك تنگ بلورين مي‌شود؟

 

هشتاد و اندي سال پيش به همراه ورود چاى به ايران ماهى قرمز نيز كه سمبل عيد چينى است به سفره‌هاى هفت‌سين مراسم عيد نوروز ما وارد شد، غافل از اين‌كه در عيد چينى ماهى قرمز را رها مى‌كنند تا زندگى جريان يابد ولي ما بي ‌آن‌كه بدانيم ماهى قرمز را اسير تنگ‌هاى بلورين مى‌كنيم تا همزمان با رشد سبزه‌هاى سفره‌هايمان و بارورى زمين هر روز او را به مرگ نزديك و نزديك‌تر كنيم. سفره هفت‌سين ايران باستان از هزاران سال پيش تاكنون هرگز هيچ عنصرى را در دل خود نداشته كه بخواهد شاهد مرگ آن باشد.

عجيب نيست اگر بدانيم در صورتى كه ما از خريد ماهى قرمز منصرف شويم اين تجارت سياه‌روزى پايان خواهد يافت. عجيب نيست اگر تابلوى معروف هفت‌سين كمال‌الملك را در كاخ گلستان به تماشا بنشينيم و ببينيم كه او نيز ماهى قرمز را ميان سفره هفت‌سين‌اش طراحى و نقاشى نكرد. اكنون كه اين سنت بدون هيچ  بهانه‌اى وارد فرهنگ ما شده، سنت‌شكنى كنيم و دوباره به فرهنگ واقعى و قديمى سفره هفت‌سين برگرديم. ماهى قرمز چند؟ سه تا ۵۰۰ تومان، شايد هم سه تا ۱۰۰۰ تومان. مهم نيست.

امسال ماهي نخريد ! سنت‌شكني گاهي بد نيست...

 

< قبلی		بعدی >