خيلي از خرمشهري‌ها او را مي‌شناسند؛ وقتي بعثي‌ها به شهر هجوم آوردند و خرمشهر را اشغال كردند، «رضا دشتي» و بسياري ديگر از بچه‌هاي خرمشهر مقابل اين غول بي‌شاخ و دم(رژيم عراق) ايستادند و نگذاشتند حتي يك وجب از شهرشان، شهري كه دوستش مي‌داشتند نصيب دشمن شود. به گزارش ايسنا: چهارم آبان سال 1359 روز بسيار تلخي بود. از چند روز پيش عراقي‌ها محاصره خرمشهر را كامل كرده بودند و بالاخره چهارم آبان موفق شدند شهر را به تصرف خود درآورند. آن روز، آخرين رزمندگان مدافع شهر ديار خود را در حالي ترك كردند كه 44 روز با دشمن تا به دندان مسلح بعثي جنگيده بودند.

 

مقاومتي دليرانه كه دشمن هيچگاه تصور آن را هم نمي‌كرد ولي رزمندگان خرمشهري همراه معدود رزمندگان و پاسداراني كه از ديگر شهرها خود را به خرمشهر رسانده بودند و تعدادي از افسران و سربازان غيور ارتش، با نبردي دليرانه تا جايي كه مي‌توانستند دشمن را پشت دروازه‌هاي خرمشهر متوقف كردند و بالاخره وقتي مظلومانه و تك‌تك به شهادت رسيدند و تعدادشان اندك شد، دشمن توانست تصرف خرمشهر را كامل كند.

 

از فرداي آن روز، رزمندگان خرمشهري مقر سپاه پاسداران را بيرون از شهر در كنار جاده ‌آبادان، در ساختمان«هتل پرشين سابق» برپا كردند و بلافاصله براي بيرون راندن دشمن بعثي از خرمشهر، دست به كار شدند. قدم اول شناسايي شهر بود و به دست آوردن اطلاعات از موقعيت دشمن و نيروها و ادوات و امكاناتش.

 

مسئوليت اين كار مهم را جوان سبزه‌روي بلندقدي با موهاي تنك به عهده گرفت كه نام كاملش «محمدرضا دشتي‌‌زاده‌بوشهري» بود، اما بچه‌ها او را «رضا» صدا مي‌كردند. «رضا دشتي». او با چند رزمنده خرمشهري توانستند در مدت كوتاهي مقدمات نفوذ به شهر را فراهم كنند و با ادوات بسيار ساده‌اي مثل تيوب چرخ تراكتور، طناب و تخته،«كلك»(نوعي قايق) بسازند و با عبور از كارون، خود را به شهر برسانند.

 

از آغازين روزهاي آذرماه 1359 هنوز يك‌ماه از سقوط خرمشهر نمي‌گذشت كه شناسايي‌ها شروع شد. رضا دشتي كه طي روزهاي مقاومت، يكي از فرماندهان اصلي مقاومت بود، همراه دوستانش شب‌ها وارد شهر مي‌شدند و يكي دو روزي را در خرمشهر مي‌ماندند و اطلاعات بسيار مفيدي از دشمن و موقعيت نيروهايش در شهر جمع‌آوري مي‌كردند. اين شناسايي‌ها تا يك سال و نيم بعد يعني اوايل سال 1361 كه عمليات بيت‌المقدس آغاز شد، همچنان ادامه داشت و در طراحي آن عمليات بزرگ كه به آزادسازي خرمشهر منجر شد، بسيار كارساز و مفيد بود.

 

وقتي سوم خرداد 1361 بچه‌هاي خرمشهر وارد شهر شدند بي‌اختيار از چشمانشان اشك جاري شد. اشك شوق و اشك فراق. آنها آن روز نمي‌توانستند ياد و خاطره رضا دشتي را از دل و جانشان بيرون كنند چراكه رضا در آذرماه سال 1359 وقتي از شناسايي برمي‌گشت، در كنار كارون به شهادت رسيد. رضا دشتي را به‌حق مي‌توان نخستين شهيد«عمليات الي بيت‌المقدس» ناميد هرچند يك سال و نيم بعد از شهادت او، اين عمليات آغاز شد و حتي هنوز چنين نامي براي عمليات بزرگ به ذهن هيچ‌كسي خطور نمي‌كرد؛ اما در واقع رضا، نخستين شهيد عمليات بزرگ آزادسازي خرمشهر است.

يادش گرامي باد.

 

< قبلی		بعدی >