نخستين شهيد اسلام زن است، حضرت سميه مادر عمارياسر، كه در روز هاي‌ نخستين دعوت اسلامي‌ به دست ابوجهل، فرعون اين امت، به شهادت رسيد. پيامبر «ص» مي‌‌فرمايند: بهترين شما نيكوترين شما با همسر و زنش مي‌باشد، بهترين انسان از نظر اسلام كسي‌ است كه درمعامله باهمسرش نيكوتر است. «خيركم خير لأهله»... خداوند براي‌ مومنان داستان زن فرعون را بيان مي‌كند كه گفت: پروردگارا ! نزد خود در بهشت خانه‌اي‌ برايم بساز، از فرعون و عملكردهايش نجاتم ده و از گروه ستمگر نجاتم بخش.

 

در اين آيه مباركه الگويي‌ براي‌ زن مومن ترسيم شده، در سيماي‌ زن فرعون، كه ايمان آورد و مورد شكنجه و تعذيب قرار گرفت، ولي‌ در اثناي‌ سخت‌ترين شكنجه‌ها برايمان خود استوار ماند. در اين مثال تاريخي‌، مواصفات زن مومن به نمايش گذاشته شده، او از قصرهاي‌ همسرش، فرعون بزرگ‌ترين زمامدار زمان خود اظهار بيزاري‌ مي‌كند، بر فرعون و عملكردهايش مي‌تازد، به جاي‌ فرعون خدا(ج) را انتخاب مي‌كند، بجاي‌ زندگي‌ مرفه در كنار ستمگران مي‌خواست خانه در آسمان‌ها نزد خدا (ج) داشته باشد، از ستمكده فرعون بيزار است، از ستم و عملكردهاي‌ ستمگرانه فرعون منـزجر است، مي‌خواهد از همراهي‌ ستمگران رهايي‌ بيابد. اينست الگويي‌ براي‌ زن مومن.

 

روزي يكي‌ از ياران پيامبر(ع) نزد او آمد و گفت:

يا رسول‌الله! در زمان جاهليت 360 دختر را از زنده به گور شدن نجات بخشيدم و در برابر نجات هريكي‌ دو شتر فديه داده‌ام آيا در برابر اين عمل نيك پاداشي‌ دارم؟ فرمود: آري‌ پاداش داري‌، تو پاداشت را دريافت كردي‌، نتيجه همين عمل نيك است كه خداوند(ج) ترا به سوي‌ ايمان هدايت كرد. از اين مي‌توانيم درك كنيم كه زن در جامعه جاهليت قبل از اسلام در چه وضع و جايگاهي‌ قرار داشت، داستان‌هاي‌ متعددي‌ از زنده بگور شدن دخترها روايت مي‌ شود.

 

قرآن مي‌فرمايد: در روز قيامت بعد از هنگامه‌هاي‌ بزرگي‌ كه واقع مي‌شود، آفتاب تيره مي‌شود، كوه‌ها از جا مي‌جنبند، آسمان پاره پاره مي‌شود و بقيه صحنه‌هاي‌ هيبتناك قيامت را كه قرآن توضيح مي‌كند، در كنار اين صحنه‌هاي‌ هيبتناك، در اثناي‌ محاسبه الهي‌، نخست از مظلوم‌ترين انسان پرسيده مي‌شود، آغاز پرسش و آغاز محاسبه و بازپرس از مظلوم‌ترين انسان است، او را حاضر مي‌كند، او دختريست كه زنده بگور شده، محاسبه الهي‌ از اين‌جا آغاز مي‌شود.

 

بياييم بنگريم كه اسلام درباره زن چه كرد؟ اسلام بر تصور زمان جاهليت كه زن را يك موجود حقير، پست، زبون و ذليل مي‌پنداشت، خط بطلان كشيد، گفت: شما هر دو از يك اصل هستيد، هردو را خدا(ج) از نسل واحد آفريده، در رگ‌هاي‌ زن، همان خوني‌ جريان دارد كه در رگ‌هاي‌ مرد جاريست، يعني‌ شما از يك نژاد و يك نسليد، قرآن در نخستين آيه سوره النساء مي‌ فرمايد:

 

«يأيُّها النّاسُ اتّقُواْ ربّكُمُ الّذِي خلقكُمْ مِّن نّفْسٍ واحِدةٍ و خلق مِنْها زوْجها وبثّ مِنْهُما رِجالاً كثِيراً ونِسآءً واتّقُواْ‌الله الّذِي تسآءلُون بِهِ والأرْحام إِنّ‌الله كان عليْكُمْ رقِيباً.»

 

اي‌ مردم! از پروردگارتان بترسيد، پروردگاري كه شما را از نفس واحدي‌ آفريده و زوج و جفتش را از او آفريد، بعد از آن دو، زنان و مردان زيادي‌ را آفريد و پراکنده ساخت، از خدايي‌ بترسيد كه او را از همديگر مي‌ پرسيد و سوال مي‌كنيد و از قطع صله رحم خود داري‌ كنيد، يقينا كه خدا نگهبان و مراقب شماست.

 

ما در بعد اجتماعي‌ مي‌‌بينيم، همان زني‌كه وجودش قبل از اسلام مايه ننگ وعار پنداشته مي‌شد، او را زنده بگور مي‌كردند، جايگاه‌اش بجايي‌ رسيد كه در زمان انتخاب يكي‌ از خلفاي‌ راشدين از آنها پرسيده مي‌شود، زن از آن حالت به اين جايگاه رسيد.

 

< قبلی		بعدی >