|   محمد مهدي بلند نظر  |سال‌هايي كه كودكان و نوجوانان در مدارس مي‌گذرانند از جهات مختلفي جزو سال‌هاي حساس و مهم به حساب مي‌آيد. با درنظر گرفتن اين موضوع تامين امنيت سلامتي و جاني دانش‌آموزان از جمله مسائل اساسي در برنامه‌ريزي‌ها است. همواره ميزان اهميتي كه خانواده‌ها و والدين دانش‌آموزان براي تامين امنيت فرزندانشان در روزهاي مدرسه قايل هستند در هيچ سالي و هيچ زماني تغيير نكرده است اما آنچه به نظر در اين زمان تغيير كرده است در اولويت قرار نداشتن ايمني و تامين امنيت دانش‌آموزان است.

 

با توجه به اين‌كه حادثه، واقعه‌اي است برنامه‌ريزي نشده كه در اثر خطاي انسان يا عدم وجود شرايط ايمن در محيط به وجود مي‌آيد هر سال با حوادث تازه‌اي در رابطه با دانش‌آموزان مواجه مي‌شويم كه گاها مربوط به خطاي انساني و در اكثر مواقع ناشي از غير ايمن بودن محيط است. آنچه در تمام اين حوادث مشتر ك است درگير ماندن در ارايه آمار زخمي‌ها و حادثه ديدگان است در حالي كه موضوع پر اهميت علت رخدادها و تلاش براي عدم تكرار اينچنين وقايع در آينده همواره به حاشيه رانده مي‌شود.

 

يكي از وظايف اساسي مدارس، برنامه‌ريزي و انجام فعاليت‌هايي براي مراقبت بهداشتي دانش‌آموزان است. در اين راستا براي تعيين وضع سلامت دانش‌آموزان اقداماتي صورت گرفته و از سلامت آنها محافظت مي‌شود. بيمه حوادث دانش‌آموزي از جمله اقداماتي است كه آموزش و پرورش سعي مي‌كند با تحت پوشش قرار دادن تمام دانش‌آموزان، امنيت خاطري در طول سال تحصيلي براي آنها و خانواده‌ها فراهم كند.

 

سالانه بيش از هزاران اردو و مسافرت تفريحي براي دانش‌آموزان برگزار مي‌شود كه بين آنها اتفاقات ناگواري هم مي‌افتد. اما تنها بيمه كردن دانش‌آموزان براي تامين امنيت آنها كافي نيست اين را حوادثي مي‌گويند كه شايد از ذهن دور مانده‌اند اما هر سال که رخ مي‌دهد باز خاطرات تلخ آشكار مي‌شوند. حادثه‌اي كه در روستاي سفيلان در چهارمحال و بختياري در سال ۸۳ رخ داد ولي به فراموشي سپرده شد.

 

داستان ديگر حادثه پارك‌شهر تهران است، هنوز دقايقي از سوارشدن دانش‌آموزان به قايق نگذشته بود كه ناگهان قايق واژگون شد و شماري از دانش‌آموزان در آب غرق شدند. سرانجام اين ماجرا با مرگ شش دانش‌آموز و يك مربي و قايقران پايان يافت. پس از آن باز هم حادثه دانش‌آموزي رخ داد؛ واژگوني ميني‌بوس دانش‌آموزان در خلخال، شش دانش‌آموز را به كام مرگ كشاند و آخرين آنها هم همين يك ماه پيش با حادثه اتوبوس دانش‌آموزان خراسان رضوي در سفر راهيان نور اتفاق افتاد.

 

و باز هم نوشداروها بعد از مرگ سهراب‌ها... خطاي انساني هم گاهي سلامت دانش‌آموزان را به خطر مي‌اندازد هرچند در تمام اين رخدادها اين خطاي انساني است كه بيش از هرچيز ديگري خود را نشان مي‌دهد حتي در پس غير ايمن بودن محيط جاي پايي از يك خطاي انساني ديده مي‌شود اما گاهي تمام ماجرا به نبود برنامه‌ريزي و عملكرد غير صحيح مسئولان مدرسه بازمي‌گردد. همين چند روز پيش بود كه حدود 10 تا 15 نفر از دانش‌آموزان يك مدرسه به دليل تغذيه شير ناسالم مسموم شدند.

 

تصور اين‌كه مادر و پدر خانواده تغذيه فرزندشان را به‌شدت زيرنظر دارند و با طيب خاطر دانش‌آموز خود را به مدرسه مي‌فرستند اما با مسموميت او در جريان اين خطا قرار مي‌گيرند دردناك و گاهي تاسف‌انگيز است. بايد باور كنيم هنوز بخاري‌هاي نفتي، پارك‌ها، قايق‌ها، اتوبوس‌ها و افراد بي‌دفاع وجود دارند.

 

هيچ حق‌بيمه‌اي داغ دل والدين را سرد و نبود عزيزان‌شان را پر نمي‌كند. پس چه كنيم؟ هميشه عده‌اي بايد قرباني شوند؟ گناه اين حوادث به گردن كيست؟ شايد روزي اين حوادث، ما و فرزندان‌مان را طعمه آتش خود كند. آن‌وقت چه كنيم؟ آيا آن‌وقت هم اين حوادث را فراموش مي‌كنيم؟ به نظر مي‌رسد تنها بيمه كردن دانش‌آموزان جوابگوي حوادثي كه براي آنها رخ مي‌دهد نيست و بايد تدابير جدي‌تري انديشيده شود.

 

< قبلی		بعدی >