رويا كاكاوند: گاهي فجايع انساني محدود به حوزه زيستي اين موجود نمي‌شود. انسان‌ها به پشتوانه توانمندي‌هاي ذاتي خود هميشه تمام حوزه‌هاي زيستي زمين را عرصه تاخت و تاز خود قرار داده‌اند و حيوانات و جانوران را نيز از بلا بي‌نصيب نگذاشته‌اند.هر چند بسياري از مصائبي كه انسان‌ها بر سر محيط زيست و ساكنان طبيعي آن مي‌آورند يا از سر ناداني است يا از سر ناچاري يا براي كسب سود و منفعت مادي، اما تعدادي هم هستند كه كاملا آگاهانه و نه براي سود مادي كه تنها براي تفريح و سرگرمي و خنده دست به آزار، شكنجه و نابودي حيوانات و جانوران مي‌زنند.

رفتاري كه در علوم روانشناسي به جنون حيوان‌آزاري يا ZOO SADISM شهرت دارد و كارشناسان علوم رفتاري و روانشناسان معتقدند مي‌تواند نشانه بسيار بدي از رفتارهاي خشن و جنون‌آميز دگرآزاري يا ساديسم در آينده رفتاري افراد باشد.

انسان‌شناس معروف دكتر آلبرت شوايتزر مي‌گويد: 90 درصد از جنايتكاران در كودكي از شكنجه دادن و كشتن حيوانات لذت مي‌بردند كه اين موضوع در فايل‌‌هاي قتل‌‌هاي زنجيره اي توسط کارشناسان تاييد شده است.

تحقيقات ديگر در كشورهاي مختلف نيز مويد اين موضوع است كه بيش‌تر قاتلان زنجيره‌اي يا افرادي كه رفتارهاي خشونت آمیز در مقابل همنوعان خود داشته‌اند در كودكي و نوجواني و حتي بزرگسالي مبتلا به جنون حيوان‌آزاري بوده‌اند.

به همين دليل در كشورهاي توسعه يافته اين رفتار جرم تلقي شده و براي آن مجازات در نظر گرفته شده است. چرا كه اين اعمال مي‌تواند نشانه‌هاي اوليه بيماري ساديسم باشد كه در صورت پيگيري و درمان نشدن مي‌تواند موجب فجايع انساني و ناامني در آينده شود.

رفتاري كه متاسفانه بسياري از ما طي زندگي خود حداقل چند باري شاهد بوده‌ايم يا كساني را ديده‌ايم كه با افتخار از آن تعريف كرده‌اند. بچه‌هايي كه گربه را از دم ماننده وزنه‌اي مي‌چرخاندند و پرتاب مي‌كردند.

روي موش‌ها نفت مي‌ريختند و آتش مي‌زدند تا فرار هراس انگيزش را به تماشا بنشينند.

پرهاي مگس را مي‌كندند و منتظر جان كندنش مي‌نشستند و... چند صباحي هم هست كه به بركت عصر ارتباطات و رسانه‌هاي متنوعي كه وجود دارد شاهد بزرگسالاني هستيم كه به‌راحتي خرس و توله‌هايش را به فجيع‌ترين شكل ممكن سلاخي مي‌كنند.

گاوي را وحشيانه به آتش مي‌كشند و الاغي را با پتك زجركش مي‌كنند و... صحنه‌هايي دلخراش كه براي دقايقي ذهن بسياري از كاربران را مشغول كرد و دوباره به وادي فراموشي سپرده می شود در حالي كه ديده شدن چنين صحنه‌هايي را مي‌توان نوعي زنگ خطر دانست كه نيازمند توجه بيش‌تري است.

انجام چنين رفتارهاي جنون‌آميزي در حق حيوانات هم از منظر ديني مذموم شناخته مي‌شود.

هم از منظر دفاع از حقوق حيوانات و هم از منظر انساني، به ويژه اگر به‌خاطر داشته باشيم كه با توجه به پژوهش‌هاي رفتارشناسي و روانشناسي بروز چنين رفتارهايي در حوزه حيوانات باقي نمي‌ماند و بزرگ‌ترين نشانه براي انجام جرم و خشونت عليه انسان‌هاي ديگر است.

بنابراين انتظار مي‌رود مسئولان امر در برابر چنين صحنه‌هايي به بهانه اين‌كه تنها پاي يك حيوان در ميان بوده، ساكت ننشينند و پيش از آن‌كه دير شود و عاملان اين فجايع دايره خشونت‌هاي خود را در سايه امن بي‌توجهي، گسترده‌تر كرده و حتي به جامعه انساني بكشانند، فكري به حال اين بيماران كنند.